the gravity myth

 

On the Gravity Paradigm: A Manifesto for a New Scientific Foundation

"This work was formally submitted in 2000 to numerous esteemed universities and scientific academies, primarily in the United States. The initial receipt of five to six encouraging responses indicated that a foundation for academic dialogue had been established. However, the systematic cyber-attacks on our communication channels at the time resulted in a total loss of access, effectively disabling the established academic link. I regarded this disruption not as an end, but as a necessary period of waiting, trusting in the inherent wisdom of the process.

Over time, advancements in the physics paradigm have validated this long-standing conviction. Recent statements from the American physics community regarding the insufficiency of Newtonian mechanics in subatomic particle dynamics have confirmed that classical physical laws require a comprehensive reassessment. The emerging global consensus calling for a tabula rasa approach to fundamental physical laws validates the necessity of the paradigm shift we proposed years ago.

My only prayer to my Creator—the Owner of all—is that this epistemological rupture currently occurring in the realm of physics will also manifest in the realm of faith and life disciplines. For any doctrine constructed upon obsolete and expired dogmas is destined to collapse in the face of the ultimate Truth.

In the name of My Owner…"


The Radiative Expansion Hypothesis: Challenging the Gravitational Paradigm

I. The Nature of the Universe and the Expansion Process It is scientifically accepted that the origin of the observable universe lies in a singular, cataclysmic event—the Big Bang—approximately 10 billion years ago. Since this initiation, the universe has been defined by a process of continuous volumetric expansion. However, the fundamental question remains: What exactly is expanding?

Current cosmology often confines this expansion to celestial bodies—galaxies and star systems. My hypothesis posits a more profound integration: Universal expansion is not exclusive to large-scale structures; it is a fundamental property of matter itself. Whether at the level of atoms, subatomic particles, or even more granular constituents, every unit of matter is an active participant in this expansion. If expansion were limited solely to the macro-cosmos, the gravitational equilibrium required to maintain the structure of galaxies would be mathematically unsustainable.

II. The Radiative Propagation Model While the "expanding balloon" analogy is a common pedagogical tool, it fails to capture the dynamic essence of this process. I propose, instead, the Radiative Propagation Model. Imagine the universe not as a surface being stretched, but as the sudden illumination of a source of light. Upon the activation of the fundamental mechanism by the Creator, the universe began to disperse—not as debris, but as a coherent flow of radiative energy. This expansion is characterized by a natural, fundamental "ease," much like the effortless propagation of light through a medium. We are, in a sense, a manifestation of this radiative flow. The expansion is the state of existence itself.

III. The Void Dynamics and Gravitational Equilibrium My initial research suggested that the driving force of expansion was localized within the subatomic structure. However, a more comprehensive analysis indicates a deeper relationship between matter and the "void."

As a particle or a photon propagates, it constantly encounters an increasing spatial volume. This is the Radiative Balance: To maintain a constant gravitational ratio between space and matter, the "internal void" (within the atomic/subatomic structure) must expand in direct proportion to the "external void" (the observable cosmos).

The movement and forces we observe between matter—what we classically define as "gravity"—are, in fact, the resultant vectors of this obligatory internal-external expansion. Just as drawing points on an uninflated balloon and then inflating it causes the points to separate and the surface between them to grow, our perceived gravitational force is the byproduct of this synchronized internal and external expansion of space-matter equilibrium.

IV. Conclusion We are traveling through this expanding medium, and eventually, we may transcend these spatial constraints—either by reaching the absolute limits of the system or, by the will of the Creator, breaking through the "walls" of this limited dimension to behold the infinite beyond.


II. Temporal Dynamics and the Velocity of Expansion

The Equivalence of Expansion and Time:

I propose that time is not an independent dimension but the temporal manifestation of the universal expansion process. The speed of light ($c$) acts as the constant velocity of this expansion. If a particle of matter were to synchronize its velocity with the expansion rate, it would effectively decouple from the process. By transitioning into a distinct spatial frame, such a particle would no longer be subject to the pressure of expansion; consequently, it would possess zero inertial mass. In this state, where mass is zero and expansion velocity equals propagation velocity, time effectively ceases to flow—this is the state of Temporal Suspension (Zero Time).

III. The Radiative Pressure Model of Light

Propagation by Causal Pressure:

Light does not propagate through space by intrinsic volition; rather, its motion is the result of cumulative radiative pressure exerted from the source. When matter emits light, photons are generated in a sequential, chain-like structure—what I define as a "causal pressure wave." Each photon exerts forward pressure on its predecessor while resisting the pressure from its successor.

The Dynamics of Cessation:

As long as the source remains active, the pressure gradient remains intact, ensuring continuous propagation. However, when emission ceases, the "back-pressure" that drives the leading wavefront is depleted. The forward momentum persists, but the loss of the rear-source pressure creates an immediate equilibrium shift. Consequently, the leading edge of the photon cluster begins to lose energy, leading to spectral attenuation (dimming/redshifting) beginning from the front of the wave toward the source. This process is the inverse of the initial emission.

Conclusion on Gravitational-Radiative Balance:

This radiative pressure is the essential mechanism that maintains the balance between matter and the expanding spatial void. The perceived forces between particles, which we define as gravity, are not fundamental "attractions" but the resultant pressures of this synchronized expansion of the internal and external void.

IV. The Hierarchical Formation of Matter (Cluster Dynamics)

We are not merely drifting in a static vacuum; we are participants in a radiative flow. As particles propagate, their rotational inertia, coupled with the global expansion pressure, creates localized force fields. This interaction creates a universal pressure gradient.

  • The Pressure Equilibrium: Particles constantly exert pressure upon one another. The limit of this pressure is strictly dictated by the global expansion velocity (the "inflation rate" of the universal balloon).

  • The Law of Conservation of Force: A particle possesses a finite potential of power. When a particle directs its pressure toward a specific target, it necessarily diminishes the pressure exerted in all other directions. This creates an Asymmetric Pressure Profile.

  • Hierarchical Clustering: When two or more particles exert equal, reciprocal pressure—and when this mutual pressure exceeds the external background pressure of the expanding universe—they coalesce to form a stable cluster (atom, molecule, star system). This is a recursive process: atoms form molecules, and stellar systems form galaxies, all governed by this hierarchical pressure-balancing mechanism.

V. The Void Dynamics and the Power Center (Locus of Stress)

The Weakness of the Void: The "ether" or the vacuum of space exerts zero resistance against matter. It is the ultimate "low-pressure zone." Therefore, matter does not push against space; it only pushes against other matter. This is why gravitational effects are observed solely as interactions between mass-bearing entities.

The Locus of Maximum Stress (The Power Center): Every particle or cluster possesses a "Power Center"—defined as the point of Maximum Stress Concentration.

  • Isolated Systems: In an isolated or spherically symmetrical cluster, the Power Center coincides with the geometric center, where pressure is uniformly highest.

  • Interactable Systems: When matter is structurally supported by or relies upon an external force, the Power Center shifts toward the point of contact or the interface of the external stress.

V. External Pressure Dynamics and Structural Distribution

The Mechanics of Displacement: The formation and behavior of matter are dictated by structural pressure profiles. My research indicates that a cluster's power and its trajectory through space are not intrinsic constants but are modulated by its structural geometry. Taking the "Conical Pressure Model"—a greased cone subjected to lateral compressive forces—demonstrates that matter, when subjected to non-uniform pressure, follows the path of minimal resistance.

This explains the phenomenon of "sliding" (or gravity-driven motion):

  • Pressure-Induced Motion: A particle or cluster does not move because it is being "pulled"; it moves because it is being pushed by the differential in external pressure.

  • The Equilibrium Law: Matter seeks a state of equilibrium. If the external pressure exceeds the internal capacity of a cluster to resist, the cluster will redirect its entire power potential toward the direction of least resistance, effectively "sliding" along the pressure gradient. This is the mechanism underlying all perceived gravitational movement.

VI. The Fallacy of Gravitational Attraction (The "No-Falling" Theorem)

The Kinematic Illusion: The concept of "gravitational attraction"—the idea that masses pull each other—is a kinematic illusion. In an expanding universe, there is no "falling" in the Newtonian sense. What we perceive as a falling object is, in reality, a mass cluster attempting to maintain its position within a field of expanding pressure.

The Differential Expansion Velocity: Gravitation is the result of Differential Expansion Pressure (DEP).

  • Mass as Pressure: Every mass cluster possesses an inherent expansion pressure proportional to its internal particle density.

  • The Expansion-Driven Approach: Two massive bodies do not approach each other due to an invisible attractive force; they are being pushed together by the expansion pressure of the surrounding space-matter field.

  • Escape Velocity: What we formally define as "escape velocity" is, in this model, simply the threshold where a cluster's internal expansion pressure overcomes the surrounding ambient pressure. The larger the mass (cluster), the higher the density of its expansion, and thus, the more intense the pressure it exerts on its environment.

Conclusion: There is no "attraction." There is only the synchronized, hierarchical interaction of expansion pressures. Matter does not fall; it is squeezed together by the expansion of the very medium in which it exists.

VII. The Gravitational Fallacy: Deconstructing Attraction

The Illusion of Attraction: The Newtonian concept of "gravitational attraction" is an empty construct—a placeholder for a mechanism that remains unobserved. It serves as a psychological escape from the fundamental question: Why does matter move toward a reference point? If gravity were a universal attractive force, it would act upon all masses with the same geometric consistency. However, empirical observation reveals contradictions: if gravity pulled equally, why does the weight of an object vary depending on the medium and resistance, rather than acting as a constant vector of mass?

The Observational Evidence (The Falling Paradox): A mass suspended in air does not "fall" due to a pull; it descends because the Earth is expanding into it. This is supported by the behavior of trajectories. When a projectile is thrown, the mass doesn't simply follow a "downward pull"; it engages in an interaction between its own inertia and the Earth’s expanding atmospheric boundary. The "stone-on-a-thread" experiment—where the heavier side leads in motion—demonstrates that the movement is a result of asymmetric pressure dynamics, not a uniform attractive force.

VIII. The Expanding Earth Hypothesis: The Reality of "Falling"

Earth as an Expanding Sphere: My model posits that the Earth is not a static object exerting an attractive force. Instead, the Earth is an expanding system. What we perceive as an object "falling to Earth" is, in physical reality, the Earth's crust accelerating toward the matter.

  • Mass-Expansion Correlation: Every particle of matter possesses expansion pressure generated by its internal constituents. Larger mass clusters (like planets) exhibit higher expansion density.

  • The "Fall" as Proximity: When an object is "dropped," it remains stationary in its frame of reference; the Earth’s expanding surface simply meets it. The perceived "speed of falling" is, in fact, the rate at which the Earth’s surface occupies the space previously held by the object.

IX. Atmospheric Pressure Dynamics (The Deceleration Mechanism)

Pressure, Not Friction: The deceleration of a moving object (e.g., a projectile) is not merely a product of air friction; it is a manifestation of the Pressure Gradient. As the Earth expands, it constantly pushes atmospheric molecules outward. A projectile moving against this expanding front encounters increasing resistance.

  • Equilibrium Seeking: All matter in the universe seeks an equilibrium of pressure. When an object is thrown, it is forced to counteract the expansion-driven pressure of the atmosphere. The "slowing down" is the result of the object’s internal power potential being exhausted in an attempt to maintain its trajectory against the pressure gradient of the Earth.

X. Dynamics of Pressure-Driven Motion and Power Center Shift

The Power Center Shift (PCS): The movement of a projectile is not the result of an initial "impulse" that decays, but a Dynamic Shift of the Power Center. When a mass is accelerated (e.g., thrown), the "Power Center"—defined as the point of maximum stress concentration—resides at the rear interface (e.g., the hand). Upon release, the air resistance against the leading edge creates a pressure gradient. The Power Center instantaneously shifts from the rear to the front, as the front particles are subjected to higher resistance than the rear particles.

The Law of Inertial Equilibrium: Matter maintains constant velocity not because of an abstract property called "inertia," but because the pressure equilibrium across the cluster remains undisturbed. Motion ceases only when external pressure (atmospheric resistance) upsets the internal pressure balance of the cluster.

XI. Centrifugal Pressure Redistribution (Rotational Mechanics)

Weight Reduction via Rotation: When matter rotates, it redistributes its internal pressure from the non-rotational axes toward the axis of rotation. This phenomenon, Centrifugal Pressure Redistribution (CPR), effectively "thins" the pressure profile along the vertical axis (the axis of weight).

  • As rotation speed increases, the cluster directs its expansive pressure toward the rotating edge.

  • Consequently, the downward pressure (perceived weight) decreases because the mass cluster is no longer exerting its expansive force against the ground, but against its own rotational path.

  • This explains why high-speed rotation can lead to a reduction in perceived gravitational interaction—the "weight" of the object is being repurposed as "rotational energy."

XII. The Thermodynamics of Matter and Structural Integrity

The Heat-Pressure Duality: Heat acts as an agent of internal pressure attenuation. At the atomic level, heat is the disruptive force that increases intermolecular distance, thereby weakening the internal bonds of a matter cluster.

  • Thermal Dilatation: As heat enters a substance, it effectively lowers the "internal pressure" of the cluster. This is why matter transitions from solid to liquid to gas—the structural pressure required to maintain a solid state is dissipated by the thermal energy influx.

  • The Strength of Density: Matter is most "powerful" (in terms of pressure resistance) when its internal void space is minimized. Heat, by increasing this void space, acts as a mechanism of power dissipation.

XIII. The Asymmetric Thermal Propulsion Model (Planetary Rotation)

Thermally-Induced Rotational Momentum: Planetary rotation is not a vestige of an initial collision but a continuous, active process driven by Asymmetric Thermal Pressure. * The Sun-Planet Engine: The solar radiation incident upon a planet creates a pressure gradient. The side facing the Sun (Day-side) absorbs thermal energy, which induces Thermal Dilatation (lowering its internal pressure and resistance). The side facing away from the Sun (Night-side) remains in a higher-pressure state.

  • The Rotational Drive: This pressure imbalance—a "hot-side weakness" vs. a "cold-side strength"—creates a continuous propulsion drive. The cold side constantly pushes against the expanded, lower-pressure hot side, forcing the planetary mass to rotate. This mechanism creates the orbital and rotational cycle.

Universal Scaling: This cycle is scale-invariant. The relationship between the Sun and Earth mirrors the proton-electron interaction at the atomic level. It is a continuous, self-correcting engine of energy exchange where matter constantly emits heat to "power" its expansion, and absorbs heat to maintain its structural equilibrium.

XIV. Thermal Instability and Structural Deformation

The Flattening of the Cluster: Internal pressure is not static; it is a fluid equilibrium maintained by the ambient thermal environment. When a cluster absorbs excess heat, the molecular pressure balance is disrupted. The internal void spaces expand, and the cluster loses its rigid structural integrity.

  • The "Apple" Deformation: As the cluster loses its internal pressure balance, it fails to maintain spherical symmetry. The centrifugal forces, combined with uneven thermal absorption, flatten the cluster at the poles while bulging the equator—creating an oblate spheroidal structure (the "apple" model).

XV. The Leidenfrost Planetary Engine (Orbital Mechanics)

The Planetary Drive: Our planet’s rotation is not an inertial remnant, but a continuous, active process analogous to the Leidenfrost Effect. Just as a water droplet skims across a hot plate on a cushion of steam, the Earth maintains its orbital and rotational position on a cushion of "Solar Thermal Pressure."

  • Rotational Deceleration: As the Sun’s total thermal output eventually decays, the "pressure cushion" weakens. This leads to a synchronized deceleration in both orbital velocity and rotational speed.

  • The Core-Compression Paradox: As rotation slows, the energy previously spent on outward rotational pressure is redirected inward. This creates an Internalized Pressure Spike. The core experiences intensified compressive stress, leading to a rise in internal heat and a gradual increase in the planet's localized mass-density.


kısa kısa dizeler..

topuk sesimi duyuyorum 
 bulutlar paramparça!
ayrılık sonu sessizlik
 “dinin” dedi
 göz yaşıma
ne bir şimşek kaldı sonra
 ne balık kaldı sudan çıkan 
baş kaldırdım acılara
sensiz soluk 
 koymuyor artık..

**************************

ben men diye bir şey yok 
 aslında her şey sen!
yorgunluğun tahammülü çaydan,
dert ömrümün ümidi 
 ne olsun ki senden başka ne?
yokluğunda zehirler salar
 en feyizli çamlar bile!
ey feryad-ı ızdırabımın 
 icabetgâhı!
beni sensiz bırakıp da
 darağaçlarına koma!

*************************

yazmasına yazacağı 
 çok şey vardı bu doğru
tıpkı var olmasına var olacağı gibi
fakat sırtında yüklenmiş
çaresizlik bahtı
alnına kazılmış tutsaklık yazgısıyla
o;mürekkepsiz kalmış 
 bir kalemdi tek cümlede..
olgunluktan mahrumluğu
 mahkûmluğuydu otluğa
ne kadar tatlı gelse de o tüttürülüşleri
hayattan anlamlar bulmaktı
 asıl ona keyfi veren

****************************

düşünmem gereken
o kadar çok şey var ki 
senin dışında 
ama karar için çırpınırken 
bir o yana 
 bir bu yana
bir de bakmışım yeller
yine sürüklemişler beni
ve yine atmışlar senin
 o nankör koyuna!

************************

Seninle var oldum Seninle
ne bir öncem oldu Senden
 ne de bir sonram..
nasıl olur da korkmaz insan
 bilmediği bir şeyden?
tanımadığı bir yüzden
 duymadığı bir sesten?
düşümde bile rastlamadım ki
 sensizliğin s’sine!
“sensizlik de neyin nesi?”
 sorusu bile çok saçma!
Sen ey benim tek öncem! 
 Sen ey benim tek sonram’
Sen her şeyim her anım!
 ey çok yüce Tanrım!

**********************

bir ucumu bağlamış 
 tanıştığımız yıllara,
sarmış diğeri ucumu da, 
bir aşkın burgusuna
ve çevirip sonra da hasretinle
 germiş de germiş 
ve almış sonra da eline 
bir güzel afiyetle,,
 beni çalıyor kader
 beni çalıyor kader..

*******************************

niyetin varsa gerçeğe
uzak değildir doğrular
ama unutma ki; her zaman 
pusuda bekler yanlışlar

***************************

dahi..zeki.. bilmem ne!
 bırak bu paspal tarifleri!
daha üstün sıfat mı olur
 senin aşığın olmamdan?
yok kleopatraymış
 yok kraliçe tamaraymış..
güya o; aşıklarıyla ün yapmışlarmış
inan bana hikaye ..
yalan hepsi yalan!!
ben ki; aşıklar aşığı
 seni oturttum o tahta 
ve ömrüm boyunca da
 indirtmeyeceğim bir daha..

**********************************

yüreği amaçlar
mantığı sebepler doyurur
 o halde bırak sen nasılları 
 hep nedenlere yorul

**********************************

Tanrı ile şeytanın
 iletişimidir insan
ya şeytanın edeceği 
aşağılık bir sövgü
ya da Tanrının vereceği
 görkemli bir cevap!

*******************************

şu aynanda gördüğün 
 ne kadar sense
işte o kadar sendir
 şu büründüğün şey de..

*************************************
bir an için hayatın 
hep istediğin doğrultuda
 sürüp gittiğini düşündünsene..
ah! ne süprizler ..sevinçler
 ne ümitler .. hayaller 
 ne azimler ..zaferler 
ne duygular titreşimler
yok olup gitmişti şimdi

*****************************************
yazdıklarım alkışsa da
protestodur 
 tek sebebi!

****************************************
ders işlediğimiz bir sınıfta..
içimizden bir kaçının
haylazlık yapması,
ve öfkelenen hocamızın
 bizi tek tek tahtaya
kaldırmasıyla
işte bu ömürlük sözlüye
 kalkmış olduk böylece..
boy boy tebeşirler 
 dağıtıldı her birimize
sıralanmış soruları 
 tek tek çözelim diye..
ve sıralanan bu sorular 
öyle de sonsuzdu ki;
sınavdan tek çıkışımız
 tebeşirin bitişiyle..

******************************************

yitiriyor insanlık
el becerilerini
beyinsel aktivitesi artıp durdukça.
nice teknik aletler 
araçlar üreten aklı
artık eline su dökemiyor 
 sokratının , mozartının ..

*****************************************

evet doğru..
benim gayem;
sayılarla sözleri,
 rakamlarla harfleri,
 matematikle felsefeyi 
 örüp örtüştürmek,
sonra da çıkacak o kumaştan
 kutlu bir fistan dikmek,
ve şu tarifsiz düşlerime
bir kılıf edinmek ..
yani Tanrı ve gerçeklerini
 aleme belirtmek ,
akıl almaz yüceliğini 
 kıtlıklara göstermek..

********************************************

ah şu kıçımız ki ..
kaçımız yapmakta
 onun yaptıklarını?
bir icadını daha 
 koklatırken hayata
biz neler sunuyoruz
ömrümüz boyu
 düşündünüz mü hiç?

***************************************
hislerimiz için
bir üretim yeri vardı 
 beynimizde
maddi dünya ile 
ruhsal dünyamız arasında
 bir iletişim yolu
peki kimdi aslında
 bu yaptıklarımızı yaptıran?
öyle ya ..
o; kör nokta denen
 karanlık yere gelen 
sinyallerle yaratıyorduk ..
 her algıladığımızı
peki ya 
ters yöne bir işlem
 nasıl mümkün olurdu?
yani ; o kör noktada doğan
bir dileğin,
sinyale dönüp
görüntüye dönüşmesi?

****************************************
 üretmelidir her insan
müzik,dans,
resim,şiir,
fizik,kimya ,biyoloji
ve tabi aynı zamanda 
tüketmeli de bir taraftan
o halde..
ne mutludur o ;
 tükettiği..ürettiğiyle
 denk olan canlar!

****************************************

önemli olan Tanrıya 
 zorda iken değil
mutluluklar içinde
 sevinçle sığınmak!

***************************************
başta bütün alem
 insan için vardı
sonra ama yavaş yavaş 
büyüdükçe büyüdü..
kol attı 
 boy attı 
 ve bir yetişkine döndü
ve gün gelip sonunda
öyle bir hal aldı ki;
artık alem ona değil
 o alem için var!

*******************************************

düşünüyorum o;
”düşünüyorum öyle ise varım”ı 
bir tüttüren elimin
kalem tutan diğer elimden 
çekip götürmesiyle
yırtmış bezmişliğini
 sonsuzluğa kuyruk
 tatlı bir merakla..

***************************************

açılacak göz kapağın 
 yumulurken gök
bağlanacak ellerin
 yarılırken yer!

*****************************************

ne zaman var olacak o;birlikteliğimiz
ne zaman doğacak 
 o ;kutlu çocuk?
oysa ne hayaller taşıyor özleminin tek soluğu 
nöbet tutuyor gelişine 
 bak dikivermiş dağları
kıpırdamıyor yerlerinden 
 tutsağılar o ânının!

********************************

oltasıyla O ;Tanrının kullar tuttuğu
zarar veren zararlara bir çapariyim ben
bir tuzaktır çapari
 hep balık avlar kendine
misinesi doğruluk.. Tanrı tutar sapından
çıkarmak üzere onları
 bir kutlu ziyafete

*************************************

anlanmadığımı biliyorum
sizler için değil zaten,
ben nietzsche’yi anlayanların 
torunlarına yazıyorum..

************************************

yazdıkça atan
 adımlarım
doruğa doğru çıkmak için
sis duman
 bulutlar gölgeliyor gitgide
önce ayaklarım 
 sonra bacaklarım
 derken belim göbeğim
 bak işte şimdi neredeyse
 yazdıklarımın yarısı 
 puslanmış bir halde..
ve böyle giderse yakında
ben bile okuyamayacağım 
anlayamayacağım kendimi..

***************************************

o;düşümdeki ali’ler ve veli’ler de kim sanki?
 aklımın ve kalbimin birer parçası.
hepsi de aslında ben değiller mi?
ben de bir kimsenin düşündeyim belki de
ve ;o kimse de yine
 belki de benim düşümde?

*************************************

anlamaz mıyım sandın
 bedeninin dilinden?
ne yapmacık bir surat
 şu bana kal diyen!

**************************************

her şeye karşı 
 her şeye
 bir sana değil!
çiçeğe,böceğe,ruha ,maddeye
her söze ,
her duyguya
olan mesafem 
onlara karşı duyduğum
 arzuyu da ölçmekte..
bu yüzden işte bu yüzden
uzaklığım arttıkça..
 mesafem çoğaldıkça
arzum da artıyor isteğimde
her şeye karşı
 ama her şeye..

************************************

farklı bir şey yapmak
şiir alanında
denenmemiş bir şey olsun..
ney mi örneğin?
yazarak değil de silerek yazmak mesela
nasıl mı?
önce ağzına kadar dolu bir sayfa alıyorsun
sonra anlamlanacak şekilde 
 cümleler, sözcükler
hatta harfler siliyorsun
 ve bir şiir çıkarıyorsun :)

***************************************

ve anlamıştım sonunda;
gökyüzü mavi
 insanlar kahpeymiş!
yaş: 70 
 yıl: 2050 ler

*************************************

yüreğimin genişliği 500 milyon kilometre 
ama kaygım sürüyor
ya yarın sirius’tan 
 birileri gelir diye ..

**************************************

bir böcek gördüm 
biraz önce..
çırpınıp duruyordu suyun içinde
bir çöp attım kendisine
 tutunsun diye
ama o:”bööğ! dedi ,bu da neyin nesi?
 ben çöpçü mü sandın yoksa sen beni?”
heyhat! heyhat!
 şu tavrının aptallığına da bak!
senin niyetin ne ,onun dediğine bak! …
 nıç nıç nıç! 
aman neyse 
 boşverelim şimdi
 boşuna hatırlatmayayım
kendimi 
 O;Birisine ..

*******************************************

aşkım
bir tanem
şimdi daha iyi anladım
 seni neden sevdiğimi 
evet ..görme engelliler 
neden güneş gözlüğü takarsa
 işte o yüzden 
sadece..

*****************************************

kesmek istiyorum tırnaklarımı
ama işte uzamalılar önce..
tabi uzatabilmeliyim bunun için de
peki uzatabilecek miyim 
 bir gün de vaktinde gelip 
 tırnaksız bir mideme
 yüzün görünecek de?

***************************************

meğer sen ve 
 tüm mutlukların da
tek kaynağı benmişim 
sevgilim..
artık bulutları okşuyorum
 saçların yerine!
 
*******************************************

hiç bıkmadan 
 yorup duran
 şu nazların yok mu? 
 ..ey aşkım, sevgilim
öyle dolmuş ki; kalbin
 tık nefes olmuş halde 
bu ;doyumsuz aşkımla
şöyle bir kaç lokmacık 
 okşamaya kalksam
hemen başlıyor hemen
en şımarık tonlarında
 böyle hıçkırmalara..

********************************************

her şey bir yana da 
 sevgilim..papatyam
sen şimdi çekip gidersen
 kim keseleyecek sırtımı ?

****************************************

bak çökmüş yine cezbelerim
 tüm tazyiğinde
bense ,her organı.. 
her bir telinde
notalar pisliyorum 
 bir gitarın üstünde
coşkunluğun arşında
kopmuşluğun tözünde
tınlardan tonlara 
seslerden sözlere
soyunmuş da şefliğine
 kutlu bir konçertonun..

******************************************

biliyorum ki şimdi;
“sen gelemiyorsun sevgilim 
bari ben geleyim” 
 desem
“gel sevgilim gel yeter ki;
çiçekler açarım gelişine
 kolum, kucağım diye
rahmet dökerim gözlerimden
 gözyaşlarım diye 
ayı da ondörtlerim
yüzümde parıltı diye”
 diyeceğini ..
de.. 
işte
diyemiyorum 
 demek istesem bile..

*******************************************

O’na sığın papatyam 
 yalnız O’na!
O ki;
yer ile gökler gibi
 yarattığı seni de
çok daha iyi tanıyor senden
çünkü şifaların da sahibi O’dur
 yarattığı dertler gibi
O’nda bul sen çareyi
ki; O senden daha da sen!
O’na teslim et kendini
 O’nu koy kendi yerine
ve öyle solu hayatı
da gör bi’gör meğer 
ne çiçekler açıyormuş
 o;dert bildiğin dikenler
ne kucaklar açıyormuş
 düşman sandığın yürekler..

*******************************************

küfür kalır yanında 
 “güzel “ demek sana
söner bütün yıldızlar
 bir görünsen bahtıma..

********************************************

ayaklarına ıssız kalmış 
şu döşemelerim
sildirmiyor lekesini
 en ufak bir izinin

yolunmuş kanatlarım

 yolunmuş da tüyüm kanadım
şu hasret sürgünün de
nasıl yaşarım artık ..söyle haydi nasıl?
gökte süzülen biri için,
ne farkı var ki yürümenin
                     yerde sürünmekten?
ah! o;bulutlar üstünde
             hiç bıkmadan uçan ben
bir an olsun iner miydim böyle ...yeryüzüne?
ama şimdi sürüm sürüm
 bir sürüngen rolünde
   vurgun yemiş her zerremle
                 kalkmaz olmuş başım bile!
ama yine de..evet yine de 
varmışsam da böyle
              ızdırabın en dibine
korumaktayım ümidimi
zayıf da olsa ufakta olsa 
eksik etmedim hiç bir zaman 
                       bakışlarımı ufuklardan 
ki;bunun kayalar gibi de
         bir yarılmaz temeli var
şu kavurucu günlerimde geçmişsin de karşıma
hep çağırıyorsun beni 
   dalga dalga seraplarla
   tek adı var gerçeğin
                        her şey seninle bezeli..

kus geri ver beni!

hayat yine akışında
bense sürüklenen ...peşinden
aşkının gafletinde
seni düşünüyorum bir tanem!
yürüyordum öylece ..
önüme dahi bakmadan
bakamadan ,bakınamadan
 baksam bile o gözlerimi 
               kamaştırmış varlığınla
şimdi bu yokluğunda
                      kör olacağımdan..
en azgın frekansım bile
geçemiyor ki ötene 
 hangi mutlu sonum söyle
tatmin edebilsin beni,
O sonsuzluk dalgası..
bak açmış kollarını 
beklerken arsızca 
okşuyorken bağrımı?
kalemi olmuşken en kutlu, altın mürekkeplerin;
 ne süngeri var ne silgisi, 
                     o; düzenbaz harflerin!
bu şimdimin o geleceğime;
"arayacaksın arayacak!
biz az mı aradık!"
demesinden başka
bir şey değil ki zaten
bu çekip gidişlerin
bu defoluşların böyle!
şu halde kulak ver bana:
o sevdamız senin için 
bir eğlence akşamıysa
kus hemen !
geri ver bana 
       sömürdüğün her şeyimi!

benden ibaret olan ben

 onu çok seviyorum çook!
onunla beraber  beyaz bulutlara
uzanasım geliyor hep!
onunla deliresim,deliresim!
kopasım geliyor  
bu sürüngen sahnelerden!
ve işte bunun ayıklığında
dumanlarında ayaklarım
yine bir gün yürürken
o dağ senin bu koy benim
birden bire etrafım
çevrilince bir perdeyle
 açıvermiştim o an ben de 
ekranımda
yesyeni bir oturum
içinde sadece ben 
ve bana ait ne varsa
her pikseli bana ait
her köşesinde ben olan
benimle başlayıp
yine benle biten
yani o;
benden ibaret olup
bana adanmış BEN..

yok et beni

 

üzgünüm ..
sen de olsan 
bu olacaktı yapacağın 
başkası değil!
hem neden katlanaydım ki
kalmamıştı ki zaten 
sana karşı bir sevgim,
acımı çekseydim yani,
isteğin bu muydu?
..bir de aşığım diyorsun!
"senin için ölürüm" 
bilmem neler!
           diyorsun
bak yine söylüyorum
eğer beni 
gerçekten de seviyorsan
ne olur diyorum ne olur 
artık beni sevme!
beni görme 
duyma ..
sorma,bilme ,düşünme!
inan ki peşimi bırakmandır
 bana yapacağın en iyi şey 
yeter !
yeter artık sıkışmasın ..
tokuşmasın bundan böyle 
ellerimiz
gibi titreşimlerimiz de!
yoksay beni 
yok!
yok bil 
hatta istersen 
             yok ette!..

kendi kendime

 kendi kendime ..evet
kendi kendime paslaşacağım 
bugün!
kendi kendime sorup
  yanıtlayacağım
kendi kendime gülüp
ağlayacağım!
ey yoğunlaşmış heveslerin
iri taneleri!
ya sizde yetenek kalmamış
ya ben çok yavaşım bu gün!
hakem desen 
desen desen
sarısına râm olmuş
kırmızıya şâd ..
en ufacık hatada 
bamm! ediyor dışarı
siz o halde siz olun
tatil edin bu maçı
Tanrının Kollarında 
    ben ,bana 
yeterim bu gün..

kalemimin hışırtısı

 

hani şu elimdeki 
kara kalemden 
gezinirken sayfalarda 
çıkar ya bir takım 
hışırtı sesleri
işte o hışırtılı sesler
nice gündür,epey zamandır 
hep seni çağlıyor seni..
bak yine o sesleri 
neler işittirecek de bana 
ve gezindikleri sayfaları
eline almanla sana da
okuyacağım ben de
"ey  mutluluk düşüm
tatlı hülyam
bil ki; en bitkin ve kapılmış adamın 
düşündeki kuğular bile
senin vereceğin 
huzurun 
kılı bile olamaz
aşkım 
bir tanem
benim tatlı kumrum ..
parçalasam şu sana olan
aşkımı 
un ufak etsem
ve saçıversem toprağa 
her bir tanesinden 
inan misk kokulu 
güller yükselir
dur ama
dur
öyle bir gül ki öyle;
kokusuyla haykırırken
"sev","sev"diye bana
 dikeniyle 
sokar beni
azap sürgünlerine
battığı yetmez hem de
batırır da beni
gömer toprağa!..diri diri

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi

 2-
oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum yine 
ancak bu sefer
büründüğü o göz alıcı çamlarına da diyorum kendime: 
eğer onlar mutlarıysa, o bahtiyar dağın
yamaçlarının doruklarının da
kimbilir aşkımız ne haldedir şu anda?  ah ne haldedir şu an
bir çorağa mı benzerdi yoksa yoksa bir çöle mi?
bir çorğa mı yoksa da bir çöle mi
yoksa ziftlenip dert döşeli yollarla dönmüş müdür
o betonlanmış ızdıraplar dolu bir kente ?
ızdırap dolu bir kente
bir kente bir kente hey gidi o mutluluklar dolu
sevda günlerimiz ne de farksızdı toroslardan
ne kuraklık ne sıktı  amanostan kaçkardan
 mutluluktan kaybolurduk bazen..hele de o her uğrayışda
yağmadan gitmez ümitler nasıl da boşaltırdı feyzlerini
boğarcasına üstümüze ama gel de şimdi bak büründüğümüz şu tuzlağa!
tutuk etmiş boynumu rahmet ararken göklerde
bir cigaralık duman görse çıkar olmuş feryada:
dönüp yüzünü haykırmış "gel" diyen gökyüzüne:

<< gel dedin de nasıl gel..yakıt mı biter bu çorakta? >>



3333333333333333333333333333333

oturmuş karşımdaki 
dağa bakıyorum yine
gözlerim cirit atıyor yalçın yamaçlarında
ne de korkusuz 
değil mi 
kırpınmadan bir an bile
değer bakıp duruyor bel bağlamış 
aşkına?
ey gamlanan küllüğüm
boğulmaktan korkma!
ben bu aşktan üstünüm ..ezer geçerim gardını!
kalem giyen şu parmaklar
felç olur mu dumana?
hiç döner mi ahdinden ..derde bağışık canı? 
zaten onun pısırıklığından
son bulmuştu ya yazımız
kopsun demişti kopacağı yerden
vazgeçmişti zoru görünce!
kanat bende bacak onda
parçalandı ankamız
metin olup benim gibi durmayınca sözünde..
ve ben açtım ellerimi 
yine haykırdım göklere:

<< koptum kopacağım kadar..işte kaldı kanatlar
verin artık gerçeğimi 
bitsin sahte kanıtlar! >>



44444444444444444444444444444444

oturmuş karşımdaki 
dağa bakıyorum tabi
varmaz boyuyla bin metreye
o bile süphan'dır bana!..
hey gidi gökleri yırtan aşkımız!
şimdi olacaktı ki yanımda;
bakmaz mıydım dağ taş yerine
cebimdeki resmine?
ama gel gör ki onun yerine
ne bir damla ne zerresi
yeller esmiş yerlerinde..renklerinle birlikte
ve yanında not parçası 
mürekkebi zümrütten:

<< silkele de kanatlarını..
kendinle gel gökyüzüne! >>




555555555555555555555555555555555555

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum yine
gözlerimde fıldır fıldır
yuvarlanıyor yamaçlarında
sevgilim seni seni arıyor seni soruyor ..ümitlerle dolu heybesiyle
nerede diyor eski aşkım 
hangi ağacın altında?
zorluğu da artıyor günler geçtikçe
ters bir orantıyla..
ağaçlar palazlandıkça
bense üstündeki beyaz bulutlar içinde
gururumla başbaşa 
yazıp duruyorum satırlarına
ve sen öğün ve sen sevin ki;
seni yazıyorum seni!
ancak son çıkışımdan beri alçak yazıyor önünde..
sonra bir el belirdi aldı kalemi elimden 
ve yazıverdi şunları
bir çırpı içinde:

<< olmaz olsun böyle kanat çalıyla dolmuş her yanı!
çıkabildiğin tek bir kat daha bekliyor altısı! >>



666666666666666666666666666666666666666

oturmuş larşımdaki dağa bakıyorum yine
sahi ya ne kuşlar var şimdi içerisinde
ve beslendikleri bahar 
tonlar katıyor tonlarına
o cıvıltılarla seslenir de renkler gelir dağın yüzüne
ta ki kapılıncaya dek
gurbete akan bir kış rüzgarına..
benim anlamadığım da bu ya zaten
bu renkler de neyin nesi bu kış ortasında?
tek bir kanat çırpışımla 
nutku kaçardı her birinin
tüm kıskançlık ve hasediyle bir dağda ikimiz
fazlayız diye!
neyse..bırakalım biz bu cebelleşi
vazgeçmeyeceğim kesin ,
bir kaç renge değişemem semrildiğim otları
soru şu ki; kar tutmaz renkler
ne geziyor yamaçlarda?
sonra biraz düşününce bulmuştum nedenini:
çünkü bunları yazarken 
aynadaydı gözlerim..
ve işte böyle yorarken duman açığı suratım
baktı gözüme çattı da kaşını
    şu feryadı savurdu: 

<< cilaladım gelin bakın parlaklığına yüz soldu
haydi artık çalın beni soluğum bile defoldu! >>




7777777777777777777777777777777777777

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum yine
her zamanki halinde
çare arayan gözlerim
bıkıp usanmış bir ferle,
dedim:
"cilalansa da yaşlarından buğulanmış merceğim
aramayacağım artık 
sırt çevirdim kalbime!"
çaresiz bir kurdun
börtü böceğe sarması kadar
bezmişim geleceğimden..avunuyorum geçmişimle
ama hayır!
bıktım bu uyduruk didinişlerden 
artık çürükleri ayıklamak yerine
boşaltacağım da tüm sepeti,
ve elim varmayacak kâmillerden başkasına da !
 x'i tepeceğim derken 
hep y'lere kurban olmuş
soyayım derken kabuklarımı
cücüğüm kalıyordu elimde
ve o idi bunu gösteren 
uyardığı şu sözlerle:

<< sana kendinle gel dedim sen yoldun ne var yoksa
giyin tekrar çulunu uçulur mu tüysüz kanatla? >>



888888888888888888888888888888888888888

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum yine 
ama yetmiyor artık
doyurmuyor bu bön bakışlar!
ayağımdaki özlemler de ortak olmalı bu seyirlere
açsın yüzünü tüm alemime
o beklediğim beklentiler..
alacağım yüce hayalleri ayaklarımın altına!
doruk neymiş görecekler 
o bezginliğin kulları!
atılacak her adım deva olacak sancıma
ve serilecekler önüme
tüm dünyanın yurtları!
yıldızlarla parlamak..kıskanmamak elde mi?
biliyorum da o gözü dönmüş 
kara boşlukları
umurlarım solucan gibi toprak olacak tabi
bir an baksam dertlere 
nasıl dönerim suratımı?
tek dayanağım hisler tümümle döndüm yüzüne
o varlık simidinde bir oksijen misali
bozulmadan sibobum batılır mı denize?
sen bırak batmayı
onunla boğuyorum gökleri!

<< bu muydu bahsettiğin o kutsal çul?
bu ise aldım ve giyindim hazır artık bu kul! >>



9999999999999999999999999999999999

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum yine
ihtiras ve kıskançlık 
şaş eylemiş gözlerimi
neden çamların şu ahengi işlenmemiş de yüreğime
karman çorman söğüşlenmiş 
bulunduğum yer gibi?
ayıklamaktan da bıktım elimdeki çataldan da!
geleni yutuyorum artık 
ne olduğuna bakmadan
madem bir salata ve mademki karışık olmalı
ve keşfettiğim kaşık da 
armağanlar yurudundan
ve armağanların ardı kesilmedi sayesinde
ve en büyük hediyesi
benim için şu sözleri:

<< lezzet verir salata hoş da gelir sağlığa
ve zehirsiz olsaydı muhtemelen seninki de
belki ulaşırsın da bununla bir kaç katmana
ama katmanlar bir değil ki hepsi başka bir filtre >>



1010101010101010101010101010101010

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
nasıl da taşıyor bulutların 
gölgelerini üzerinde!
demek ki :
en mutlusunun bile dert çiğnermiş sathını
zaman yellerinin 
durmak bilmez uhdesinde !
ve bu geçişin ivmesi bir yükselir bir diner de
kasırgaya da çevirir soluklarını bazen
yani o . o gün benimleyse örneğin
kalmaz dertler üzerimde
      o an çeker gider 
ve ruhum da ardından yelken açar huzura
ah nasıl da tütüyor şimdi burnumda 
o güzelim güneşler bilsen
hele de  şu saplanıp kaldığım
bir hasret batağında
kapkara bulutlar tepemde ah!..
ve yel gözleyen saçlarım kıpırdasın yeter ki
 duyursam da razıyım 
şu yılgın sesimi:

<< ey göklerin rehberi artık kabul et beni!
ayıkladım teker teker temizledim dikenleri
her kaşığım yücelik her bardağım yükseliş
katman delen dişlerim iştahınla bilenmiş >>



11111111111111111111111111111111111

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
duvarlanmış karşımda 
tuğlaları kahırdan
kesmiş önünü umutlarımın göstermiyor ardını
çaresizlik terlerini döktürüyor alnımdan!
oysa ümit ve hayallerdir
bize geleceği pazarlayan
çünkü o beklentilerdir şimdimize hayat veren
en geberik anlarımıza da bir can suyu olan
ve dikip önümüze serapları
sahraları geçirten
işte bu kutlu ayartışın muhatabı zihnim
göğü olmuş tek çaresi 
yardımını beklerken
cevap gelir nağme nağme 
yüreğine su serpen:

<< zaten söz ettiğim de o sivrilmiş uçlardı
ama dişlerini de körelt nefsinle beraber
sabrı yaşa ve öğren zorluklara katlanmayı
ve tek başına ruhunu da yüceltince haber ver >>



1212121212121212121212121212121212

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
nedenini bilmediğim coşkular
cirit atıyor tepelerinde
bileceğim de yok gibi...dağın içini
bilemeyeceğim gibi
ve bu belirsizlik ufkunda tahminlemek tek çare
her saniye başında 
ne darbeler ,devrimler
ne inenler ne çıkanlar oluyor
 kapalı kutular ardında
ki bunun göstergesi ve ispatıdır şiirler
ve bunun da farkındadır 
her cüzüm bir başka
hatta satırlar...hatta kelimeler
demiştim ya ; her saniyede değişiyorlar diye
sürekli dönen bir meyilde
bir o yanı bir bu yanı
zaman girdabında..dalagaların üzerinde..
batana değin de üzerinde
böyle yüzüşeceğiz işte
tabi ben de bazısı gibi kürekler aldım elime
ve bunun birazcık cesaret 
ve üstünlüğüyle 
nereye salaydım feryadımı
 gökyüzüden başka:

<< bak işte kesip biçtim itinayla doğradım
hatta kürekler bile edindim kendime özümden
ama dalgasına güç yetmiyor hırçın dalgaların
nasıl kalırım ayakta motorunla güç vermezsen! >>



1313131313131313131313131313131313131313

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
huzur da yok yanımda 
ızdıraptan eser de
boş boş bakıyor gözlerim
çalınmış da bebeği
bir sevda çalısının yüreğine 
yem olmuşta!
ki zaten o normalinde de dolu bakan biri değildi
doğduğundan bu yana 
bir meçhul var içinde
işte asıl tuzak işte asıl yemleri:
kıstırmışlar ayağımı iştah parmağından
ıssız ve sonsuz
yaşsız ve süslü bir koca alemde
bu yüzden ya bu aşkı yıkmaktaki arzum
önemliler içinde ne bilekler katacak
özgürlüğüm yolunda
kurtuluşuma güç katılır bu sarhoşluğumla
ve bu destekle ayılacağım
gerçek sarhoşluğumdan
ve dalaga boyum yücelerek
dahasına da anlayıp anlatacağım
 şu sonsuzluğa davet 
mısralarıyla:

<< işte buldun nihayet..bin tebrikler sana!
caydın da yol aramaktan, göğe yöneldin de
ve çıkmış oldun böylece kaç basamak daha
inancınca her arzun yüksel yükselebildiğince! >>



1414141414141414141414141414141414141

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
of of of of ! bulutlar
nasıl da peydahlanmış öyle!
bir parkur dolusu koşmuşçasına
ter basmış her yeri
ve süzülen damlaları
       dalmış toprağının içine
yürek de böyledir işte şu dağın benzeri
gönlün zenginse soğurursun dert dahi gelse
ve yıpranmaz kahrolmaz verimlenirsin tam tersi
ama kalbin taş gibiyse 
heyelan olursun selleriyle
umarım benimki de yutmuştur hiç değilse çeyreğini
yoksa fidanlar nasıl çıkar 
nasıl bürünürüm yeşilliğe?
sözleştim de baharla kesin arıyordur şu an beni
ne mahsullerin bekleniyor 
karnıboş alemlerce..
korkma! 
utanmayacaksın; kitaba bastım bir elimi!
diğeri uzamış sana doğru
ümitlerin eminlerde
kalbimi neyse de duymuyor musun ayak sesimi?  
gümbür gümbür geldim diye
topuk vuruyor her yere:

<< bir yol göster ki bana sonsuzlansın kanatlarım
bırakma ki ellerimi hala kaygan ayaklarım! >>



15151515151515151515151515151515151515

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
yürüdüğümü yaşıyorum 
dallarının arasında
ve döndüm yukarıya ..
feryad eden çehremi
"çıkın ,dedim ey yapraklar
verin güneşimi bana!"
"hayır, dediler olmaz..çekilirsek yanarsın
sana duraksız sunamaz 
güneş yararını
ki bende de var bu zaaf
bana benziyor bahtın 
bana da vermiyor dolaysızca 
toprak ana yaşamı
düşlerimde bir makara ..dönmedikçe yaşayamam
beni ağaç sanmışsan da 
aslında bir insanım
ve işte sen de benim gibi 
bir ağaçsın da 
dallanan
ama her dallanışda..adım attığını sandın!
yani işin doğrusu;
sen ağaçsın ben insan
tam tersidir gerçeği..bu gördüklerinin
görünmez birer maddedir
sende enerji olan 
özgürlük kamuflajıyla gizlense de köklerin.."
 

<< desem de andolsun ki inanacak bir haldesin
ağaç değil bendim ..eğleniyordum seninle
bu yolda ter dökenler hamilidir ilmin
saate takvime bakma öğrenmelisin zor gelse de >>



161616161616161616161616161616161616

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
ve dikkatimi alt üst eden 
bir nokta var içinde
çamlar içinde bir pelit..nasıl da çekiyor ilgimi
tüm çamları bir etmiş de
"ikinci" diyor kendisine
o çam değil ve farklı..olması gerektiği gibi
ne kedinin postu köpeğe benzer 
ne fareninki kediye
ve pek tabi benimki de ..farklı buluyorsan beynimi
bu kuşanış da benimse eğer
değişik giyeceğim elbette
el etek çektim her şeyden
rakamladım kendimi
"yaşasın!" diyorum bu halime..ve acıyorum esirlere
var mı çamlığa bürünmüş 
bir pelitten daha gerzeği?
ölçüleriyle biçimleriyle.. zindan olmuşlar benliğine!

<<ne kimliğimde ilim var ne de çekiyor ilgimi
çıkamaz mıyım önceki gibi korkusuz bir benlikle?
hiç mutluluk yolunda mutsuzluk çekilir mi?
zorlasam da ne bilim ne irfan girer beynime! >>



17171717171717171717171717171717171717

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
her bir mevsimin adı
nasıl da yazılıyor üzerine!
aşkının hamalı olmuş cefalı bir yürek gibi
ufacık bir duygusunda
renkler açıyor suretinde
parıltılı bir yazdır 
her baharın takipçisi
cırcırlar uçar mutluluktan.. sevinç yağar yaş yerine
tabi kavrulanı da yok değil
ya da haşlanmış zihinleri
değişmeyen şu ki; 
her biri de veda ediyor bu mevsime..
durun bir dakika..
..tamam şimdi aldım elime aynayı
bakıyorum bakıyorum ..evet işte birisi yaprağımın üstünde
ama kim?
      ...derken buldum : 
evet bu sevgilimin gözleri!
yalnız ne kadar da kör ve düşmanmış tonlara!
çünkü evet ..maalesef 
bu baharın ilki değildi
tüm o duyguları silecek bir kış gelecek de ..
dökülecek her yaprağım
boşluk alacak yerini
nasıl kavrulacaktım kim bilir olmasaydılar dalımda
onlar öğretmişti zaten 
baharın tekrar geleceğini..

<< acı verir sanma sakın bu kopuşlar gövdene
doğranıp biçileceksin bir baltaya sap diye >>



181818181818181818181818181818181818

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
çekmiş himalayanın
kıskançlığını üstüne
şimdi çarpıyor suratıma takıldığım tüm zevkleri!
pohpohlanmış iradesiyle 
küfrederek nefsime!
şimdiye değin bakışlarım ..hep alçak yerlerdendi
sisten pustan göremiyordum
yamaçlarını bile
ve bu engeller onu bana hep farklı gösterdi
oysa ki bu arzuların 
şantajıydı gönlüme!
ne bir sise rastlıyorum artık ne bir engele
o da netleşti o da ..bütün bir dünya gibi
"acı da neymiş! ..ne yazar!
ruhumu da ezemez ya!"
benzeri sözlerle 
cesaret topluyorum bu günlerde..
ve şahlanacağım sonunda öyle bir gün gelecek ki!
atıp çalacağım sırtımdaki pislikleri yerlere!
isterse zincirlenmiş olsun 
atarım semerimi de
çıkarım yine de kanatlanıp everestin tepesine!

<< acı vereceğinden eğer saklıyorsan bir şeyleri
büyüdüm artık hazırım en korkunç bilgilere de >>



19191919191919191919191919191919191919191

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
..dum daha doğrusu
şimdi bir şey yok önümde
pink bir floydun gazıyla yalayarak tepesini
aştım yer değiştirircesine
çektiğim bir nefesle!
anladım ki her sound bir duygunun etkisi
anladım ki her etki
tepki doğuyor kalpte
anladım ki bu tepkiler dile getiriyor beni
ve anladım ki her sözcüğüm
bir gerçeğe gebe..
işte bu gerçeklerin notasıdır hücreler
ve her bir hücrenin tonu
yabandır öncekine
kıvrım kıvrım yol alan yılankavi nehir gibi
ve yaklaştıkça da doğruluğa
hızı da düşecek rengi de..
tüm sular doğumlarıyla göz açarlar bir çeşmede
kısa da olsa en başında 
bir dolaşırlar inlerini
sonra bahçe sokak derken akar bulur kendisini
şöyle bir taş kenarından sıyrılarak geçmesiyle..
olgunluğa
 ve doyumadır her yaşam evrimi
ve bu değişmez bahtı
yeminlidir bir göllüğe
ya kuruyup bir dolan bataklıktır düşeceği
ya da varıp dolacaktır
uçsuz bir denize..

<< gizlediğim bir şey yok acıdan başka
dağlar taşlar ortada kanun kural ortada
akıntıyı da görüyorsun gittiği yeri de
denize varılır mı yokuş yukarı doğru? >> 



20202020202020202020202020202020202

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
yeşiliğiyle yem atmış
dalıver diyor gözlerime
o da haykırıyor varlığını tüm titreşenler gibi
ve sekiz yüzlük metresiyle 
baş kaldırmış maviye
oysa ki tek bir beyazdı tümünün birlendiği
ve bu beyazlık dağılmadan
mavi de doğamaz yeşil de!
tut ki bir pazardasın ve bozukluğun tükendi
hak vermez miydin o an
şu parçalanan evrene?
işte ben de bir bütündüm 
ve bozdurdum da kendini
şimdi rahatça dalıyorum önüme gelen markete
yoksa hangi mahsul verebilir
 bütünlüğümün ederini?
ya da kim verebilir üzerini Tanrının haricinde?

<< söyle nasıl keşfederim hayatın sırlarını
hissederek her şeyi bütünlüğe dönmeden?
bu ki madem benim rüyam ve düşlüyorum hayatı
neden hep başkası oluyor dilediklerimden? >>



212121212121212121212121212121212121

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
merakımı bağışlayın da;
o da bakıyor mudur yüzüme?
yoksa güneş ona benden tatlı mı geldi de
çevirmiş her yaprağını
gülümsüyor gökyüzüne?
peki ya doğar mıydı bu gülücükler
atmosfer denen olmasaydı?
ya ben ayna olmadan bakabilir miydim yüzüme?
tanıyabilir miydim ya da 
hayat olmadan kendimi?
öyle ise her bakış aslında
kendisini tarif içinde
ama yoğunluk ,ayrıntı ..derken unuttuk da benliği
kilitlenmiş gözlerimiz
çıkamıyor artık gün yüzüne!
güneş dönerken batışa doğru 
buruşuyor her rengi
bakamaz artık yüreği ne yokluğa ne köküne!

<< madem daldın aynaya ve kaybettin bendini
madem bu hayata kapılıp el kaldın özüne
o halde sana düşen geri bulmaktır benini
bunun içinse dönmelisin gözlerinin gerisine >>




222222222222222222222222222222222222222

oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
önce yüzeyselliğiyle 
acınmayı sürdü gözlerime
sonra yine gömülüverdi bakışımın derinliği
yerine yeşerenlerse
  gardımı çektiler önüme
tat bilmez o ağaçlar ..bilmezler de cinselliği
ne yapsınlar kulağı,
ne taksınlar yüreği?
kramp bilmez ayakları..yaş dolmaz gözleri
söyleyin artık nasıl üzülmem
şu hamal halime?
mumla arıyorum şu an o ilk halimi
özgürlüğe salınan şu köklerim
tekrar dönse kelepçesine!
özgürlük ve onur sanıp 
bu et yığınına hizmeti
hüzün yerine tekrar övünç duysam kendime!

<< kolay tabi senin için bana dön demesi
sonra peki nasıl yaşarım bu kederimle?
gidip tapınırken o 'ben' putuna binlercesi
nasıl mutlu olurum bu esaret bilinciyle?  >>




2323232323232323232323232323232323


oturmuş karşımdaki dağa bakıyorum tabi
bahsettiğim o pelit
yine ton ton ..dalga dalga
doluverdi  gözbebeklerime de
peki neden dedim 'ah!'lar çekmek yerine 
ilgimi çekmişti
bir dalı ,yaprağı bile benzemezken 
binlerce çamın içinde?
yoksa benim bilmediğim 
    ve de asla bilemeyeceğim bir
müşterek ,
         benzeşik mi bulmuştu da
bir bağ kurmuştu 
onlarla arasında..bununla?
ya tamamen karışık ormanlar,
onlara ne demeli?
benim kuramadığım o ;
cinsdaşlık bağını onlar 
varlıkdaşlık'lık düzleminde nasıl kurabiliyorlardı?
ben miydim bir değeri ıskalayan,
yoksa onlar mıydı bunu uyduran?
belki de aynı anda hem ben hem onlardı 
işi karıştıran
ama kesin olan ; şu benim isyankârlık gelgitlerindeki yaşamımın 
 onların o; teslimkârlık üzere olan yaşamları karşısında
çok daha suçlu taraf olma olasılığının bulunuyor olması
ve o kozmik dalga boyu ile
benden ziyade onların dalgalarının uyuştuğuydu

<< çok fazla soru boğulası bir atmosfere sokar soluklarını
sonu gelmez bir girdaptır evham dedikleri
kaşır merakını gıdıklar,çeker seni yerlere
oysa maddeye kör ruhun unutmuştur kelepçeyi
tapınaklardan uzaklatıp götürür seni taa Rahimlere
hatta taa O  ; rahimlerin yaratanı
Rahman ve Rahim
yani Kollayan ve Kucaklayana >>


çekimi yalanı! (ingilizce)

THE UNIVERSE: A NEW PERSPECTIVE ON COSMOLOGICAL EXPANSION
Abstract:
This paper proposes an alternative model for gravity, suggesting that it is not an inherent "attraction" force between masses, but rather a result of the continuous, multi-dimensional expansion of the universe. In this framework, "falling" is redefined as a manifestation of the observer's local environment expanding to meet the object.
I. The Core Principle: Universal Expansion as a Member of Matter
Contrary to the classical view where expansion only occurs in the vacuum of space, this theory posits that every constituent part of the universe—from galaxies to subatomic particles—is an active participant in this expansion.
The Balloon Analogy Reimagined: Imagine a balloon being inflated. Not only do the points on its surface move away from each other, but the points themselves expand.
Pressure Equilibrium: To maintain the balance between space and matter, internal expansion creates a constant pressure. This "pressure" is the fundamental driver of what we perceive as gravitational force.
II. The Gravity Paradox: "Objects Do Not Fall"
The most striking conclusion of this model is the redefinition of falling objects.
The Meeting Point: An object released in the air does not "travel" toward the ground due to a pulling force. Instead, the Earth’s surface—driven by universal expansion—expands toward the object. * The Illusion of Attraction: What we call "gravity" is actually the acceleration of the Earth's crust meeting the object’s location in space-time. In essence: The ground falls toward the object.
III. Thermal Dynamics and Kinetic Movement
Heat acts as a primary disruptor of "Internal Pressure."
Heat as Power Loss: When a cluster (molecule or atom) absorbs heat, the distance between its components increases, weakening its collective pressure.
Planetary Rotation: The rotation of planets like Earth is a result of thermal interaction with the Sun. The side facing the Sun loses pressure due to heat, forcing the colder, higher-pressure side to "push" and take its place, creating a perpetual orbital cycle.
IV. Light: The Result of Expansion Pressure
Light is not a self-propelled entity; it is the result of a "Pressure Chain."
Photons are pushed forward by the immense expansion pressure behind them.
The speed of light (c) is likely synonymous with the Expansion Speed of the Universe. If an object reaches this speed, it detaches from the expansion pressure, effectively achieving "zero mass" and "zero time."
V. Conclusion: Challenging the Status Quo
Traditional physics struggles to reconcile Newtonian gravity with subatomic calculations. By replacing the concept of "attraction" with "Expansion Pressure," we bridge the gap between the macro and micro worlds. This model suggests that the universe is not a static room where objects pull each other, but a magnificent, expanding light-show where every particle is constantly "pushing" toward infinity.

korku kasıntılarında


Ve yine bir gün hatırlıyorum da:
"Acaba ne cevap verecek? 
O, ne diyecek şimdi bu yarı ilân-ı aşkıma?"
Merakları ve de endişeleri içinde
 öylesine de kasılmış bulmuştum ki kendimi.
Gözüm kulağım telefonda, beklerken
 o sevdiğimden gelecek olan mesajı...
O an anlamıştım işte;
 onu ne denli hiddetli ve şiddetli bir biçimde sevmiş olduğumu.
Pek tabi ki; kendimi
 telkin üstüne telkinlerle avutmaya çalışsam da...
"Ya.. bekle biraz daha,
 belki de yazacak daha henüz fırsat bulamadı.
 Bak şimdiye dek attığın her bir mesajı da
 en alâ bir şekilde cevaplamamış mıydı?
 Ki onlar içinde de yine az da olsa ona olan hislerini
 çaktıran mesajlardı biliyorsun"
Gibicesine gibicesine bir takım telkinlerle..
Ne var ki bu seferki çok daha yüksek bir tonda
 ve çok daha açık bir şekilde ele veriyordu niyetimi.
Resmen onu dilediğimi haykırıyordu resmen!
Ki ben bunun zamanının artık geldiğine inanmış 
ve işte bu inancımın verdiği cesaretle de, 
ve tabi buna yine endişelerim de eşlik edince
 ufaktan bir tezgah kurmayı planlamıştım kendimce.
Evet... O gece dostum Murat'ın evindeydi kendisi de.
Bense onlara katılamamış ve evimde takılıyordum öylece.
Şans bu ya; o an Murat'ın telefonu da
 açık olmayınca demiştim ben de kendime:
"İşte sana fırsat, sakın bunu kaçırma!"
Ve de bir video çekip bunun ardından 
gönderivermiştim böylece onun telefonuna,
 güya dostum Murat'a iletmesi bahanesiyle.
Evet videonun içeriği yaptığım bir danstı
 ama onun asıl olayı bunun da ötesinde;
Efekt olsun diyerek çalmakta olan müziğe,
 sürterek ayağımı dans ederken 
o;zeminde çıkardığım sesler.Ve bununla da
 tek niyetim, şunu yazabilmekti o paylaşımın altına da:
"Murat'a ve dostlarına ve murâdıma gelsin..."
Evet işte onu böylece de "Murâd" ettiğimi anlatmış
 ve aşkımı da fısıldamış olacaktım bununla.
Ama olur da aşkıma reddi tepki verirse de
 hemen kıvırıp diyecektim:"Ya sen yanlış anladın,
 benim orada bahsettiğim o 'murâdım'dan kastım,
 dans ederken o müziğe kattığım efektlerdi."
Ve bununla da sıyrılmış, kurtulmuş olacaktım 
olası bir rezillikten.
Ne kadar da kurnazca değil mi?
Ama ne var ki; iki saat geçmiş
Tikler maviye dönmüş, ama hiç bir cevap gelmemişti.
Sonunda daha fazla dayanamamış
"Yeter ya! Ne olacaksa olsun!
 Bilsin artık onun için neler hissettiğimi!"
 demiş Ve hemen ardında da
 şunları yazıp göndermiştim kendisine:
Ah! Öylesine yoğun ki şu ruhumu saran esintin
Ayaklarımı yerden kesen kasırgalarla bazen
Kaybediyordum da kendimi..  senin dışında
Ne bir yer görebiliyordum, ne bir zaman paresi!
Ki şu esaretim; sesin çıkmıyor ki kulaklarımdan
Prangası gözlerin de gitmiyor ki gözlerimden
Nasıl çıkayım azadlığa söyle hadi nasıl?
Var mı seni aklımdan silebilecek bir silgi?
Var mı gönlümden sökecek bir sökücü?
Yirmi yılı aşkındır pas tutan şu kalbime 
Aşkı sokuşturan sen!
ve Yine on yıldan beri kireçlenmiş şu parmaklarıma da
Kalemi tutuşturan sen oldun sen!
Bak şimdi fışkırıyorlar da böyle satır satır cümle cümle 
Ve diyorlar ki sana o, taa en derinden:
"Olsun be! Olsun! İnan ki varsın ve olsun!"
Yeter ki o melêekî ruhun ruhumu hep okşasın dursun
Ellerin ellerimi tutmuş ya da tutmamış
Yanında olmuşum ya da olmamışım... Ne önemi var ki?
Hatta Bırak!
Bırak da bu hallerim beni yerden yere vursun da
Sen sakın ola bana acıma bu çektiklerim için!
Belki de bu acılar olacak beni kurtuluşuma kavuşturan da
bir kutlu doğumum için sancım oluyorsun belki de..
Öyle ise sen artık öğün...
Ve sen artık sevin ki
Adın geziyor gökyüzümde
Ve kalacak da hiç düşmeksizin
Sonsuza değin 
öylece..