dumandaklaşım

istisnasız herşeyin göğe doğru çıktığı ,
ve çerçevesi zaman 
şu yaşam tablosunun
inebilişiyle aşağı
denkletti de dudaklarımın 
dumanla karşılaşışını..
"işte dedim ,işte ...yaşamak bu ola!
kalemim nasıl da dans ediyor
parmağımdan berî
hani nerede şimdi o;
"off ne yana kaydırsam 
nasıl tutsam kalemimi,
neler yazıp çizsem?" 'in  cevabına gebe 
o kaplumbağvâri hızıyla 
ağaçlığına geri döndüren;
sorgularım ,kaygılarım?
hayır!
uğramaz oldu hiç bir şey
şu bilinçsiz ve umarsız ,
bananeci mantığıma!
rest çektim sorulara ,
cevaplara bir kem..
_ki zaten bu analitiklikten
doğmuyor mu korkular?
eğer o yoksa bende
  nasıl soluklansın da
kassın soluklarımı?_
yani boğarak duman duman,
ayakbağım: mantığı
rahat bir nefes alır 
özgür ciğer benliğim..
işte şu an öyle hür
öyle huzurluyum ki,
hasetliğinde bu anlarımın 
çatır çatır çatlayacak
  dumansız anlarım!