organıma organımı

öyle gömüldüm ki direksiyonuma 
pencere dışını yok ettim!
yine unuttum etrafı ..kainatı kaybettim!
sonsuzluk sardı dört yanımı 
ve kaderim akmaya başlıyordu
yalnızca hayallerden 
ve arzulardan seklenmiş 
bir zaman oluğundan
ve algılardan ırak..
anlamlar kalmıştı bir tek geriye
direkt ulaşabiliyordum artık kendilerine
hiç bir sinyale muhtaç olmadan 
kendi kendileriyle
hızı sabit adımlarla 
tutuğumu kucaklarken ufak ufak
mananın biri çıkageldi bir anlığına
ve şunu haykırttı gırtlağıma 
bir sevinçten haykırışla:
"aman Tanrııım ..ben kaçıncı vitesteyiiim!"
evet altındalığına 
altındaydı gerçekten de elimin,
ve bir çırpıdan ibaretti 
o vitese hükmedip yönetmem
ama yapamıyordum işte!
uzaklandığımı hissetmiştim en dahi yanı başlarımdan 
hatta varlıklarına bile gariptim şimdi
ve o çizgiler ,sınırlar,
dereceler,ölçüler
ufacık bir samanyolunun ..hatlarıydılar sadece!
galaksiler vardı adeta tüm zerrelerin arasında!
yok oldu da sanki kitabımdan
hafler , sözcükler
yerini aldı noktalar
noktalar ......noktalar..
sopasonsuuuz noktalar....