seni anıyorum ey yüce!

 seni anıyorum ey yüce
Seni!
ve andıkça da seni 
beni her an gördüğün,
ve duyduğun
ve bana,
benden çok daha 
yakın olduğun geliyor da  aklıma,
bana tıpkı 
benim gibi 
vicdanımla baktığın
ve onunla da şu an 
gülümsüyor ya da 
şüpheli ya da
öfkeli bir yüz hatlarına 
sahip olduğun beliriyor da işte o an kalbime,
bir umuyor
    bir ürküyor sonra..
bir coşup bir pusuyor
sarsılıp ,silkinip duruyor
ve beynimde 
o iyilik ve kötülük sütunlarında
listelenen
 anlarımın dengesinde ..
anlıyordum işte yerimi yurdumu