göklerin feryadı

 göklerin feryadı 
boğuyorken yerleri
boyarken damla damla .. gözlerinin rengini 
bense her damlasında 
resmediyordum seni
bir o geçti bir gözlerin 
boğuştular âdeta!
şu göğe dönük ağaçların 
dilenen yaprakları,
eğilirken minnet için her ıslandığında
bense bir çöl harrında 
öyle yandım ki öyle;
o an tutuştun içime
 çatıverdim sancına!
neyse ki; yaz sağanağı

                 ve kısaydı hiddeti de
kuruluklar aldı birden
ıslaklığın yerini
yeryüzünde.. hem yüzümde
bir diniş bir
diriliş
hatta mutluluk saçtım
doğuveren bir güneşle
ve dedim sonra:
"nasıl?
nasıl resmederim hayatı
tüm renkleri olmadan?
aklar yanında karalar,
        yazlar yanında kışlar
ve mutluluk yanında 
dertleri de olmadan?"
neden insan karşı gelir

              hep böylesi tonlara
ve dahasına arzuludur

           hep daha da dahasına?
ve neden fırçam hep peşinde 
 sılanın vuslatının , 

hasretinin de rengi yok mu
   elimdeki bu palette?